Loyaliteitsverdriet

Tegen kinderen als Zoë zou ik willen zeggen. Het is heel moedig dat je de keuze maakt voor je vader of moeder. Het is een groot offer voor jou om dat te doen. Je steunt je vader of moeder heel goed en daarvoor krijg je steun en respect van de ouder voor wie je kiest. Dit heb je nodig want het heeft je pijn gedaan. Pijn die je misschien niet wilt voelen. Pijn die je misschien wel negeert, ontkent of verbergt. Dat is begrijpelijk. Het is oneerlijk voor jou dat je moest kiezen.

   - Schuldig -
Je kan je aandacht en liefde niet meer verdelen want je hebt een keuze gemaakt. Bovendien heb je het gevoel dat je niet meer terug kan. Maar je zou ook niet meer terug willen. Ergens voel je je misschien schuldig en je bent ook wel nieuwsgierig hoe het gaat met de andere kant van je leven... met wat eerst ook van jou was. Maar je weet niet hoe het anders moet gaan want je hebt niet voor niets moeten kiezen. Zoals het ging, was het niet goed voor jou.

   - Oneerlijk -
Je had steun moeten ontvangen vanuit het gemeenschappelijke belang dat jouw ouders jou samen hebben gemaakt en samen verantwoordelijk zijn voor jou. Als ouders gescheiden zijn, is er vaak geen sprake meer van 'samen'. Of erger, als er ruzie is. En de balans tussen geven en nemen tussen jouw ouders verstoord is geraakt en er aan jou is getrokken om gelijk te krijgen. Het is niet eerlijk voor jou dat zij niet meer in staat waren jou te delen en dat er aan jou getrokken is.

   - Onnatuurlijk -
Nu heb je een keuze gemaakt die niet bij jou hoort. Het is tegen je natuurlijke gevoel in dat je moet kiezen voor je vader of moeder (en je familie die daar bij hoort). Als je geen contact meer hebt met je vader of moeder, raak je jezelf een beetje kwijt. Je deelt ongeveer 50% van je DNA met je vader en 50% met je moeder. Juist door contact met je familie, leer je jezelf kennen. Het is beschadigend voor jou dat je niet meer de mogelijkheid hebt om alle kanten van jezelf te ontdekken. 

   - Stress - 
Het opsplitsen van je leven in een gedeelte waarin je leeft en een gedeelte wat er niet mag zijn, kan veel stress veroorzaken. Langdurige stress kan ervoor zorgen dat je hersenen niet optimaal kunnen werken. Hierdoor kan je bijvoorbeeld vaker dingen vergeten, snel afgeleid zijn en gevoeliger zijn voor negatieve emoties. Het kan moeilijk zijn goede resultaten te halen op school. Je kan ook psychische problemen krijgen zoals vaak overprikkeld zijn, een kort lontje hebben, je machteloos voelen, je vervreemd voelen van jezelf, onzeker zijn. Of je kan gedragsproblemen krijgen zoals snel geïrriteerd reageren, opstandig zijn, vaak in discussie gaan en jezelf terugtrekken van gezinsactiviteiten. Het opsplitsen van je leven is in de praktijk vreselijk moeilijk.

    - Eenzaam - 
Het is ook eenzaam om het vol te blijven houden. Je familie zoekt misschien wel contact met jou, maar je reageert niet. Die mensen gaan door met hun leven zonder jou. Misschien vind je dat ze meer moeite voor je hadden kunnen doen. Toch blijven zij met jou verbonden. Je kan uit het leven van je familie stappen, maar dat wil niet zeggen dat je familie jou niet meer bij zich draagt. Natuurlijk wordt er aan jou gedacht en word je gemist. En hoeveel je gemist wordt, is maar één manier om er achter te komen door terug te gaan naar de plek waar je de deur achter je hebt dichtgetrokken. Die deur zal voor jou opengaan. De liefde voor jou zal er nog steeds zijn. Niemand zal verwachten dat het weer zal zijn zoals eerst. Net als wij ben je beschadigd en moet je weer 'heel' worden. Maar je hoeft het niet alleen te doen.

   - Herstellen -
Je ouders zijn beide niet perfect. Ze hebben het zo verprutst dat jij een keuze moest maken. Daarnaast zal je ook niet de juiste hulp krijgen van de 'hulpinstanties'. Zij praten alleen maar en doen niets. De rechtbank zal je niet horen of gelijk geven. Je mentor zal niet in de gaten hebben dat jij er niets aan kan doen dat je niet goed kan leren. Door de langdurige stress heb je constant in je hoofd een reactie vanuit je reptielenbrein (vlucht! vecht! bevries!). Deze reacties zijn alleen maar nuttig om te overleven. Maar als je echt wilt 'leven' zul je moeten herstellen van alles wat jou is aangedaan. En dat is veel.

   - Controle -
Jij hebt de controle door de eerste stap te zetten. Zo goed als je voor je vader of moeder hebt gezorgd voor wie je hebt gekozen, zo goed moet je voor jezelf gaan zorgen. Laat je ouders zien dat jij het wel kan. Zij hebben jou onrecht aangedaan. Het is oneerlijk dat je moest kiezen. Je hebt recht op een stressvrij leven waarin je in contact kan zijn met beide ouders en al je familie. Jij bent van niemand maar van jezelf... en je moet in alle vrijheid kunnen houden van je familie (zoals je familie ook van jou houdt). Het begint bij toe te geven dat je wèl van je verloren vader of moeder houdt. Dat je geen zin meer hebt om te rouwen om iemand die gewoon nog leeft. Iemand die bovendien nog heel veel van je houdt (zoals vroeger, zoals nog steeds en zoals altijd). Diep van binnen weet je dat het waar is.

 

The truth will set you free... (at last)